Slow down


Time is slipping through our fingers. 24 hours in a day just don’t seem to be enough. The ticking hands of the clock are getting on your nerves, am I right?

‘Deal with it’, is how the clock would answer you. Don’t let it distract you. But it isn’t as simple as that. Is there a way to change it? Well, you could just throw away the batteries of your clock and act like you have unlimited hours in a day, but I’m afraid that your boss and the rest of your social network won’t appreciate it.

But gladly I’m not writing this for nothing. The French designer Bina Baitel created the Lash Clock. The main purpose is that she wants to display the speed of the time as quiet as possible.



The clock radiates a meditative atmosphere. The design reminds us of an eye with lashes. If you take a good look at it, you see that there is a space at two places between the hairs. The larger space represents the hour, while the smaller space shows the minutes.

I simply love this design! The Western world is very focused on time. When people have been traveling in Asia for example, they have to get used to this ‘rushed’ lifestyle when they get back. Hopefully this will make us a little more zen.


Lego House


‘I’m gonna pick up the pieces, and build a Lego house…’
I have always known that Ed Sheeran was a great inspiration to many people ;).

Create an additional workspace, build a table, create more storage space, everything is possible with these super useful building blocks of Ever Block Systems. A film in which the company demonstrates the blocks, is going viral.
It’s a bit like Duplo/Lego for adults. The building blocks of Ever Block Systems can transform any living space into something new. And it’s fun too.

The blocks are available in various shapes, sizes and colors. Each structure is also easy to disassemble again, so you can quickly shake a new creation out of your sleeve. A simple but ingenious invention.

In barely one week, the demonstration movie of the company already has 61 million views and has been shared more than a million times.

In my opinion, there are several reasons why a product like this strikes at the moment.
It’s about authenticity and efficiency: people want their living space to be unique but it has to be easy, because of a lack of time.

What makes it even more interesting is the ‘play’ aspect. It looks like playing for adults is something booming. You see playground festivals popping up, meeting rooms designed in ball pits, now this. In a world full of burn-outs and high work pressure, the need to feel like a little kid again is growing. These building blocks offer a nostalgic feeling and the opportunity to play. That’s why I think products like this have future growth potential.

If I were a toy


Building blocks

Each item is associated with either girls or boys and I assume that you don’t experience any difficulties by categorizing them. Girls’ toys are associated with physical attractiveness, nurturing, and domestic skill, whereas boys’ toys were rated as violent, competitive, exciting, and somewhat dangerous. Of course, it is a fact that boys generally have more testosterone. This explains why they are more engaged with competition and sometimes aggression.

But in my opinion, this knowledge is being extremely magnified by the media and the gender-stereotyped toy marketing. It isn’t so obvious anymore that cleaning belongs to women and that men are the breadwinners of the family. So why is this still a common image in the toy store flyers?


That’s why I love the new commercial from Smyths Toys UK. It shows a little boy singing his own version of Beyonce’s ‘If I Were A Boy’, where he imagines what life would be liked if he was a toy for one day. The boy flies through space as a rocket, but he’s also dressing up as a queen in a pink dress and crown before waving to his subjects from the roof of a castle.

It’s just a fraction of the commercial but I believe that it has been a very conscious choice of the store and they are making the first step toward the gender neutrality trend.

It is already visible in the fashion world and every new signal in a different area confirms this trend more and more. Kids should decide for themselves what they think is fun.

Jeg elsker dig, Nørrebro


Oh how I love Danish!
Unfortunately my knowledge ends at ‘tak’ (thank you), ‘skål’ (cheers) and the title above (I love you).

For a trend watcher, Copenhagen really is the place to be: many lovely coffee/food concepts and artsy ateliers filled with design. In particular Nørrebro: a very multicultural, trendy, hipster kinda district with lots of students.

During my last visit this August, I stayed in an Airbnb in the center of Nørrebro. When I walked out of the apartment, I stepped in the middle of the Superkilen park. I didn´t really understand what the aim or meaning of the park was, but it made me happy: I wanted to run (please understand this isn’t very common for me), climb and play around like a little kid.

Everything is included in the park: skating tracks, swings, hammocks, a boxing ring, barbecues, everything you can imagine. Besides it is one kilometre-long!

Photo taken 05/08/2016

Photo taken 07/08/2016

Back in the Netherlands, full of nostalgia and suffering from post-vacation blues (this really is a thing) I got curious about the whole meaning behind the Superkilen Park.

Apparently, the designers went traveling with five different groups of people from the Superkilen neighbourhood to a country of their choice, following a specific story or memory that would eventually lead to objects for inclusion in Superkilen.

The five trips went all over the world and some very different objects were brought back. For instance a sound system from Jamaica, a bull from Spain and a boxing ring from Thailand, all chosen by inhabitants from the area.

So the park really encourages diversity and the aim is to unify the inhabitants with more than 60 nationalities.

In my opinion, this is a beautiful development. It’s not only that sport brings people together, the park gives people the space to feel at home and to shape some self-esteem. When I think of all the refugees, I can imagine it is incredibly hard for them to get used to a totally different country/culture. Therefore I think this is a great beginning to create a place which literally and explicitly belongs to everyone.

suk_image_by_torben_eskerod_11© Torben Eskerod



Offline is the new Luxury


Who doesn’t recognize this? You arrive on your holiday destination and what is the first thing you do? Check if there is a WiFi connection available at the airport? Although I am pretty embarrassed, I should admit that I am guilty of this urge. Not just the urge to tell my mom that I landed safely, but also to let the rest of the world know I’m having a great time in Rome by sending a Snapchat.

However, I do often have the feeling that I am overwhelmed. Overwhelmed by the idea to be always traceable, reachable, available. It’s pretty exhausting and sometimes I just want to be offline for a minute, escape to a signal free world.

Source: Joakim Heltne – Human Sculptures

The ‘White Spots App’ helps us to escape for a while. The app (design by Studio Richard Vijgen) combines data sets from all mobile phone networks worldwide in a new world map. The network scanner visualizes the invisible electromagnetic cloud and offers a way out “from the hotspots to the white spots”. The route planner shows the way to the nearest place with no mobile coverage or internet.

Installed the app on my smartphone. Kinda depressing, isn’t it? We are literally surrounded by signals and masts!

I don’t necessarily think that many many people will use this app, but the designer is certainly making a statement and it shows the desire that is growing: it’s still a small group but more and more people choose to go offline (for a while). Google and Facebook will do anything to connect the whole world (which isn’t all bad of course!), but I think it’s good that we get confronted with the fact that we are never really alone anymore, just you and your thoughts.

So, next time when you cannot reach me?

I will be 21 km away, probably philosophizing on my white spot!

*Sector: (Mental) Health

Coolhunting, wat is dat?


Ik coolhunt;
Jij coolhunt;
Wij coolhunten;
Ik heb gecoolhunt?

Je zal wel denken: waar heb je het over?

Ik heb al eens geschreven dat ik voor mijn studie een jaar een blog bijgehouden heb. Ik wil dit graag weer oppakken, juist omdat het nu geen verplichting meer is vanuit school. Maar ik heb ook door dat het voor veel “buitenstaanders” nogal onduidelijk is wat ik nu precies doe.

Ik ben een derdejaars student Lifestyle en deze studie staat eigenlijk in het teken van trendwatching en conceptontwikkeling. Het gaat met name om maatschappelijke/mentality trends. Om deze trends goed in kaart te kunnen brengen komt coolhunting van pas.

Maar wat is nu een coolhunt?
Een coolhunt is eigenlijk niets anders dan een micro-trend. Het is een signaal, dus een product of dienst dat je kunt spotten op straat, in tijdschriften of in social media. Maar zo’n signaal komt ergens vandaan, eigenlijk is een coolhunt een bewijs van een opkomende (meso- of macro-) trend. Zo kun je bijvoorbeeld zeggen dat de DIY Moestuintjes van AH een coolhunt zijn, passend bij de trend lokalisering of duurzaamheid. Zo kan (oké dit klinkt misschien ver gezocht, maar het kan) een kantoorpand dat compleet gemaakt is van glas een signaal zijn voor de trend transparantie of authenticiteit. Een bedrijf wil laten zien dat ze niks te verbergen heeft, want dit is waar de huidige consument ook behoefte aan heeft: openheid.

micro meso macro

Wat is cool?

Iedereen vindt wel eens iets cool. Maar in dat geval vind je iets gewoon leuk, het spreekt je aan. Maar cool uit het woord coolhunting heeft een iets diepere betekenis.

Cool is aantrekkelijk, inspirerend én heeft potentieel voor de toekomst. 


Als coolhunter moet je dus kunnen beargumenteren en onderbouwen waarom iets cool is en waarom iets geen eendagsvlieg is. Welke langetermijntrend ligt hierachter verscholen waardoor het lang houdbaar is?

Vanaf nu wil ik dus weer gaan coolhunten en dit met jullie delen. Mijn studie is dus heel erg gefocust op de toekomst: wat staat ons te wachten?
Ik wil het dolgraag ontdekken!

Rens’ Chill bread


Op mijn 21e verjaardag kreeg ik het tweede deel van het boek Powerfood van mijn zus cadeau. Normaal vind ik kookboeken vooral leuk om in te kijken en ze te bewonderen in mijn boekenkast. Gisteren besloot ik er mee te doen waar ze voor bedoeld zijn: recepten uitproberen!

Bananenbrood, banana bread, chill bread, drie verschillende namen voor iets wat eigenlijk niet eens naar brood smaakt, het is meer cake te noemen. HOERA daarvoor! Het originele recept is op de website van Rens Kroes te vinden, maar ik deel graag mijn variatie met jullie. Ik ben nou eenmaal niet gezegend met een huis vol superfood zooi.

een beetje boter om je cakeblik in te vetten
3 rijpe bananen
50 gram ontpitte dadels
150 gram zelfrijzend bakmeel
3 eieren
een (grote) hand vol noten (walnoten, amandelen, hazelnoten)
1 theelepel zeezout
geraspte kokos en/of pure chocolade

Verwarm de oven op 180°C en vet een cakeblik in met een beetje boter. Mix daarna twee rijpe bananen, de dadels, eieren en het zelfrijzend bakmeel in de blender tot je een zacht deeg krijgt. (Of tot je blender kapot gaat. Ja, dit gebeurde me dus echt gisteren. Volgens mij vond ie de dadels te heavy en toen brak het mesje.)

Giet het deeg in een kom en voeg de noten, zeezout en de kokos/chocolade toe. Snijd de derde banaan in kleine stukjes en voeg dit ook aan het mengsel toe. Roer het goed door en giet het geheel het cakeblik.

Volgens Rens moest het 45-50 minuten in de oven. Houd het even in de gaten, bij mij heeft het een uur geduurd voordat het brood gaar was. Dit varieert natuurlijk per oven!

In het Powerfood boek ziet dit brood er natuurlijk weer way more fancy uit:

Maar ik ben ook super tevreden met mijn resultaat:


Heerlijk (én suikervrij) als ontbijt, lunch of tussendoortje, whatever you like.